3. desember 2002
164 minkar veiddir til merkingar.
Nú er lokið öðrum áfanga rannsóknar Náttúrustofu Vesturlands á minkastofninum á Snæfellsnesi. Fyrsti áfanginn hófst síðsumars 2001 og stóð út októbermánuð sama ár, þegar minkar voru veiddir í lífgildrur og merktir á öllu Snæfellsnesi. Annar áfangi fór fram í sumar og
haust þegar veiðar fyrra árs voru endurteknar. Gildrum var komið fyrir víða um sýsluna og minkar sem veiddust merktir með frostmerki á læri afturfótar og örmerki undir húð á baki. Þegar veiðimenn svo drepa mink sjá þeir merkið sem hvítan blett eða hár á læri afturfótar. Þá má ganga úr skugga um hvar og hvenær minkurinn var merktur með því að senda hann til Náttúrustofunnar, þar sem lesið er af merkinu.
Hvatinn að framkvæmd verkefnisins var að þrátt fyrir að minkur hafi verið veiddur frá því fljótlega eftir landnám hans fyrir um 70 árum, hafa þær veiðar ekki skilað þeim árangri sem vonast var eftir, jafnvel þótt ríki og sveitarfélög hafi kostað um 850 milljónum á núvirði til minkaveiða á síðustu 45 árum. Skýringa þess er e.t.v. að leita í því að tegundin hefur mikla aðlögunarhæfni, er frjósöm og skammlíf. Þær fækkunaraðgerðir sem notaðar hafa verið hingað til eru því aðeins líklegar til að skila staðbundnum og tímabundnum árangri.
Markmið rannsóknarinnar eru að fá upplýsingar um stærð minkastofnsins á Snæfellsnesi, áhrif veiða á stofninn, náttúruleg vanhöld minka og ferðir þeirra en öll þessi atriði munu hjálpa til við að skipuleggja veiðar betur og ná þannig frekar árangri.
Í fyrra voru 84 minkar veiddir til merkingar og í ár veiddust jafn margir. Af þessum 168 minkum hafa 15 endurheimst með veiðum minkabana en vitað er að 14 drápust af öðrum orsökum. Því er ljóst að 139 merktir minkar ganga enn lausir eða hafa drepist af náttúrulegum orsökum.
Gera má ráð fyrir að árið 2004 megi reikna út stofnstærð að hausti út frá endurheimtum en fáir minkar ná meira en tveggja ára aldri, þótt dæmi séu um allt að 7 ára mink. Endurheimturnar gefa mikilvægar upplýsingar, sem vonandi munu nýtast til að bæta stjórnun minkaveiða og gera þær árangursríkari.
Mikilvægt er að allir veiddir minkar á Vesturlandi séu sendir til Náttúrustofu Vesturlands í Stykkishólmi til rannsóknar, svo rannsóknin verði sem áreiðanlegust. Hlutur veiðimanna í verkefninu er mikilvægur og hafa margir þeirra brugðist vel við og sent veiði sína. Eru þeim færðar bestu þakkir fyrir.
Róbert A. Stefánsson, forstöðumaður Náttúrustofu Vesturlands